ΥΠΕΡΙΝΣΟΥΛΙΝΑΙΜΙΑ ΣΕ ΠΟΛΥΚΥΣΤΙΚΕΣ ΩΟΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ

Οι γυναίκες με ΣΠΩ (Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών), έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης σακχαρώδη διαβήτη. Οι γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες έχουν διαταραγμένο μεταβολισμό γλυκόζης σε ποσοστό έως και 35% και σακχαρώδη διαβήτη σε ποσοστό έως και 10%. Η διαταραχή του μεταβολισμού της ινσουλίνης και της γλυκόζης, είναι μία παθολογική κατάσταση, κατά την οποία ο οργανισμός δεν ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε στην παρουσία μίας ορμόνης.

Οι καταστάσεις που συνδέονται με την παθολογική αυτή κατάσταση είναι η παχυσαρκία και ο σακχαρώδης διαβήτης, αλλά και διάφορες ενδοκρινικές, ορμονικές, μεταβολικές ανωμαλίες.

Η παχυσαρκία συνδέεται άμεσα με την αύξηση της ινσουλίνης, το σακχαρώδη διαβήτη, την υπέρταση (αυξημένη αρτηριακή πίεση), την αύξηση  των λιπιδίων (χοληστερόλη, τριγλυκερίδια) και διάφορα άλλα χαρακτηριστικά ευρήματα.

Η αντίσταση στην ινσουλίνη προκαλεί παθήσεις της καρδιάς και των αγγείων, επηρεάζοντας και τη λειτουργία της ωοθήκης. Φαίνεται ότι η αύξηση της ινσουλίνης και η διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης προκαλεί υπερδιέγερση και αύξηση της λειτουργικότητάς της ωοθήκης. Αυτό έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση της παραγωγής των ανδρογόνων (ανδρικών ορμονών) από την ωοθήκη, τα οποία είναι θεμελιώδους σημασίας για τη δημιουργία του Συνδρόμου Πολυκυστικών Ωοθηκών.

Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ:

  • στο οικογενειακό και ατομικό ιστορικό της ασθενούς.
  • στη φυσική εξέταση, όπου ελέγχονται οι παράμετροι της παχυσαρκίας, πίεσης, της διαταραχής των λιπιδίων, αλλά και σημεία διαταραχής της ινσουλίνης και
  • στις εργαστηριακές εξετάσεις, με έλεγχο του μεταβολισμού (γλυκόζη, χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, κ.α.), αλλά και ορμονικοί παράγοντες όπως η μέτρηση της ινσουλίνης κ.α.

ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΦΟΡΟΥΝ:

  • την περίμετρο της μέσης, με παχυσαρκία κεντρικού – ανδρικού τύπου, αυξημένο σπλαχνικό λίπος και αυξημένο δείκτη μάζας σώματος,
  • αύξηση των τριγλυκεριδίων,
  • αύξηση της «κακής» χοληστερίνης και μείωση της «καλής» χοληστερίνης,
  • αύξηση της αρτηριακής πίεσης,
  • αυξημένο σάκχαρο αίματος.

Σε ότι έχει να κάνει με τη διάγνωση του ΣΠΩ στις εφήβους, είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι κάθε κλινική ή εργαστηριακή διερεύνηση, πρέπει να γίνεται τουλάχιστον δύο χρόνια μετά από την πρώτη εμφάνιση της “περιόδου” στην κοπέλα.

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ ΑΝ ΣΤΗΝ ΑΣΘΕΝΗ ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙ:

  • παχυσαρκία,
  • οικογενειακό ιστορικό με σακχαρώδη διαβήτη,
  • έντονα σημεία παρουσίας αυξημένων ανδρογόνων,
  • αδερφή με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών,
  • έντονα σημεία διαταραχής του μεταβολισμού της ινσουλίνης και της γλυκόζης.